Taboe in zorg en onderwijs?

MP900385196Ik hoor veel verhalen van kinderen en volwassenen met een beperking die vastlopen. Ze worden niet begrepen en ze begrijpen ‘ons gewone mensen’ niet. Toch mag je niet zeggen dat onderwijzers en zorgpersoneel te weinig doen om de communicatie te vergemakkelijken want dan doe je de goeden tekort. Voor mij is het meer van ‘wie de schoen past trekke hem aan’. Als jij een goede onderwijzer of zorgverlener bent, raakt het je niet en als je geen goede bent, zou je er een keer op moeten worden aangesproken op een doordringende manier. Geen optie meer maar verplichting! Met als consequentie dat je een andere baan kunt gaan zoeken wanneer je er geen of te weinig moeite voor doet om je communicatieve vaardigheden te verbeteren.

In het onderwijs en de zorg zijn genoeg mensen die het zichzelf makkelijk maken in plaats van het beste uit hun kinderen/cliënten te halen, waarom beginnen we niet met dàt eens te benoemen. Bewustwording is tenslotte de eerste stap naar verbetering!

Als je vanwege je beperking moeite hebt om de wereld te begrijpen en je voelt je niet veilig, dan is het ook niet heel raar dat je veel boos, verdrietig, gefrustreerd en bang bent: tada, probleemgedrag.
Stel jezelf eens de vraag: ‘Zou jij nog vrolijk en gezellig zijn als je dag-in, dag-uit te horen krijgt dat je anders bent, dat je dingen niet kunt en dat je lastig bent?’ Welnee, dat trekt niemand.

Mensen met ‘normale’ verstandelijke vermogens hebben de overhand en daarmee is het voor mensen met een beperking wel heel moeilijk om zichzelf te kunnen zijn op hun manier én zij hebben ook het vermogen zich aan te passen. Ondersteunde communicatie kan daar een waardevolle aanvulling in zijn.

 EigenWijs

Geef een reactie