Taart eet ik alleen op mijn verjaardag

P1020431Mijn moeder. Ze is dement. Wat een vervelend woord is dat eigenlijk. Een beschuldiging of een veroordeling lijkt het. Kan zij er wat aan doen. Vroeger was ze een strijdende vrouw met een druk leven. Zeven kinderen kreeg ze en de tuin was haar hobby. Het huwelijk en het lot waren haar niet altijd even gunstig gestemd.

Nu zit ze daar in bed, zwak en kwetsbaar. Ik heb mantelzorg voor haar. Maandags haal ik haar ’s middags uit bed en breng haar naar beneden. Een half uurtje later komt de thuishulp die haar eten warm maakt en weer vertrekt. Als het nodig kan en mag ik haar voeren. Ze vindt dat niet vervelend, eigenlijk wel grappig.
De gesprekken gaan moeizaam, haar geheugen is vluchtig en alleen het vroeger komt soms uit de mist tevoorschijn. Oude foto’s laten haar opleven, soms komen er verhalen en dan zijn ze weer weg. Lange stiltes volgen. Voor haar hoeft het niet meer, maar waarom duurt het zo lang. Ik zet de televisie aan, op Sesamstraat, dat wil ze graag. Als ik weer moet gaan voel ik me schuldig haar zo als een hulpeloze achter te laten. En zij, zij is het allang weer vergeten dat ik er was. Het voelt niet fijn haar zo achter te laten. Zorg en schuldgevoel knagen aan mij.

Ze hoeft nu niks meer en wordt rondom verzorgd, dat heeft ze eerst vreselijk gevonden. Maar nu is het goed.  Af en toe komt er een protest en dan steekt ze haar tong uit en trekt gekke bekken. Nog een glimp van de strijdende vrouw.
Leven in het hier en nu, letterlijk geen enkel besef meer van tijd en dag. Al haar normen en waarden teruggebracht tot het meest basale. Is het oefenen in tevredenheid en afhankelijkheid, is dat het wat haar nog hier houd? Zit ze al in de wachtkamer naar hierna en maakt dat haar zo ….…. stil?
Ik vraag me af: “Wat gaat er om in haar hoofd? Hoe beleeft ze het nu? Is ze gelukkig?”

Vorige week is ze 86 geworden. Ze wilde wel jarig zijn maar dan als vroeger met een taartje.

Jørgen Mispelblom

 

Geef een reactie