Eenzaam

 

 

 

 

 

Eenzaam
Een toenemend gevoel
Van eenzaamheid
Daar hadden wij niet op gerekend. Lees meer..

Inleven, echt inleven!

dsc00491De achteloosheid waarmee ze het zei. Dat juist zij,  mijn zoon, die volledig afhankelijk is van hulp van anderen, een controlfreak noemt tegen haar collega’s,  moet zij helemaal zelf weten, maar ik zal nooit vergeten hoe ik mij voelde toen de klassenassistent het tegen mij zei. De steun die ik ervoer toen ik ’s avond haar mailtje ontving. Iemand die echt naar mij had gekeken en gezien had dat het gesprek van die middag mij had overdonderd.
Deze arts had gezien hoe ik mijn tranen had bedwongen en zij had de moeite genomen mij ’s avonds nog een mailtje te sturen en mij haar hulp aangeboden.

Ik dacht eerst dat ik haar verkeerd had verstaan…
Maar zij vroeg mij echt om naar school te komen om luiers te brengen. Stamelend, omdat ik het eigenlijk niet geloofde, zei ik dat ik dit niet ging doen. Dat het toch mogelijk moest zijn om bij één van de al die andere lichamelijk gehandicapte kinderen een luier te lenen. Dacht zij nu echt dat ik met mijn overvolle (en overbelaste) leven ruimte had om midden op een werkdag naar de andere kant van de stad te rijden om luiers te brengen?
Ik ontving het filmpje gewoon op m’n telefoon. Alsof een vriendin mij iets stuurde en niet de kinderfysiotherapeute van school.
Met tranen in mijn ogen zag ik mijn zoon voor het eerst op een (aangepaste) fiets rijden. Zij was op zoek gegaan naar mogelijkheden en had zich gerealiseerd hoe fijn het voor mij moest zijn om ook eens te zien wat hij, tegen alle verwachtingen in, wél kan.

Inleven, echt inleven. Dat is wat ‘de goeie’ doen en wat ‘de minder goeie’ zouden moeten doen.
De artsen, therapeuten, leerkrachten en begeleiders die zich écht een voorstelling proberen te maken van de situatie. Die trachten zich in te leven in hoe iets over komt bij ouders en zich realiseren dat het de ouders zijn die alles (moeten) overzien, aansturen en meemaken. Professionals die zich realiseren hoe fijn het is voor ouders om positieve dingen te horen over hun kind en op inventieve ideeën gebracht worden.
Dát zijn de mensen waar ik het meest aan heb gehad. En dat zit ‘m niet in tijd, opleiding of deskundigheid. Dat kun je of dat kun je niet.

Minke Verdonk
Bomenbos
Adviseur, trainer en ontwikkelaar.
Eerder geplaats in Vroeg

Grensoverschrijdend gedrag (deel 2): buiten gesloten worden

2-DSC_0570Onze zoon Marcel wordt beschuldigd van het plegen van grensoverschrijdend gedrag. Maar wat de beschuldiging nu inhoudt,  is ons niet duidelijk. Tegelijk horen we dat Marcel ook slachtoffer is en toch wil men hem voor onbepaalde tijd overplaatsen naar een andere woonomgeving. Enkele dagen voor de verhuizing,  krijgt hij dit besluit  te horen van de leidinggevende Greta. Omdat hij niet begrijpt waarom hij weg moet van een woonplek waar hij het juist heel erg naar zijn zin heeft, legt  Greta aan hem uit: ‘Het is goed dat je even rust neemt’, onze zoon kijkt haar vragend aan: ‘Rust, hoezo, ik ben helemaal niet moe!’ Een reactie van een jong kind dat naar zijn bed wordt gestuurd.

Diezelfde avond komt Marcel  bij ons langs. ‘Mam, weet je wat ze willen gaan doen? Ik word ergens naartoe gebracht, ver van jullie vandaan en Greta zegt dat ik rust nodig heb. Waarom moet ik rusten?’ even is het stil.  ‘Heeft dit soms met Vera te maken?’,  Marcel is namelijk verliefd op haar. Zij woont in een ander huis en ziet haar soms tijdens het eten in de gezamenlijke eetruimte.  Ik knikte bevestigend.  Het brandt mij op de lippen om te zeggen dat Vera hem  beschuldigd heeft en wil het liefst gewoon het gesprek met hem hierover aangaan over wat er gebeurd zou kunnen zijn.  Zelf weten we weinig daar we geen enkele informatie krijgen , dan  dat Vera gezien is voor de deur van de woning van Marcel door de nacht dienst die in de woonlocatie van Marcel de nacht doorbrengt. Deze nacht locatie ligt naast het appartement van Marcel.
‘ Wordt zij ook overgeplaatst?’, vraagt  Marcel en en kijkt mij indringend aan ‘Dat hebben ze wel aan ons verteld, dat ze ook weg gaat’.  ‘Ik denk niet dat ze dat doen mam, Greta kan dat wel zeggen, maar ik geloof haar niet. Mam, weet jij hiervan?  Hebben ze dit met jou overlegd dat ik weg moet? Je bent toch curator?’ Lees meer..

Grensoverschrijdend gedrag (deel 1): een middel?

DSC_8831Daar we opnieuw geconfronteerd worden met een beschuldiging grensoverschrijdend gedrag, en we ook de ervaring hebben opgedaan, dat tot nu toe alle beschuldigingen niet terecht blijken te zijn, zijn we ons gaan afvragen of een beschuldiging  grensoverschrijdend gedrag ook een middel is geworden om een bewoner over te laten plaatsen in plaats met elkaar te gaan zoeken naar een goede begeleidingsvorm.

De eerste keer dat we met een beschuldiging te maken krijgen, heeft dat een enorm impact op je. En niet alleen op ons, maar vooral op degene die het betreft, ons gezin en de personen die ons zo nabij zijn. En uiteraard de vraag: ‘Met wie kan je dit delen? Want hoe vaak wordt er niet gezegd: waar rook is, is ook vuur’ .
Tijdens een vervolggesprek na de beschuldiging met de manager, vertelt ze dat er bewijzen zijn.  ‘Wat voor bewijzen? Wat is er dan gebeurd?’. Dat wil ze niet vertellen. Lees meer..

Zag jij het maar!

zag jij het maarDe documentaire geeft een beeld van een woongroep van een grote zorginstelling voor jongeren met een licht verstandelijke beperking en gedragsproblemen en waarbij de vraag wordt gesteld: ‘Hoe ga je om met kwetsbare jongeren die zich niet meer willen laten begeleiden en er geen alternatieven lijken te zijn’.

Voordat we gaan kijken, lezen we het interview met de begeleidster en zijn enigszins voorbereid op wat we te zien kunnen krijgen. Direct bij aanvang van de film vallen we met de neus in de boter. De begeleidster komt de woongroep binnen en krijgt direct commentaar van een bewoonster dat ze te laat is en haar medebewoners had moeten wekken. ‘Oké, met het verkeerde been uit bed gestapt misschien, ik ga de anderen wekken?’ is een gedachte die spontaan bij mij opkomt. Maar nee, de discussie wordt tijdens het ontbijt voortgezet. De begeleidster laat zich uitdagen en er ontstaat een zichtbaar kookpunt aan spanning. De andere bewoner, die ook aan tafel zit, zie je kleiner en kleiner worden. Hij zwijgt en eet niet. Later geeft hij ook aan op zichzelf te willen wonen. Hij kan de sfeer niet aan en wil rust.
De gedachte dat dit een momentopname is, en het vervolg anders zal zijn, wordt snel weggenomen, wanneer een volgend moment gefilmd wordt. Weer een tafelmoment. De huisregel is dat de tv tijdens het eten uit gaat. De betreffende bewoner die gevraagd wordt om te stoppen met gamen, geeft hier geen direct gehoor aan. ‘Ik hoef niet te eten’ is zijn reactie. Hierop volgt opnieuw een discussie.
Inmiddels is het document ruim 20 minuten aan de gang. Lees meer..

Kerstmis 2015

Kerst

Kerstmis 2015

Het is half 11
Ik lig nog op bed
Wacht en wacht
Maar waarop?
Het bed is nat.
Ik heb het koud.
Mijn kinderen komen altijd.

De bel gaat
Een vrolijke,
maar zeer haastige dame
Verschijnt in de deuropening
Ze wenst mij goedemorgen
Slaat mijn dekens weg
Vraagt wat ik wil
En zo zit ik in de stoel
Voor de tv
Het bed achter mij,
Is dichtgeslagen Lees meer..

Afscheid van onze zoon

afscheidOnderstaand  gedicht geschreven is geschreven om uiting te kunnen geven wat er kan spelen binnen de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking en wat dit teweeg brengt voor allen die hiermee te maken hebben. We klopten bij veel deuren aan. Ook bij officiële instanties. Zij vertelden naast ons te staan.
Onze zoon is een zogenaamde ‘Brandoncasus’ . Een erkenning  schept de verwachting dat er eindelijk iets gaat gebeuren. Helaas. Niemand durft echt op te staan, ondanks dat men met zo velen is.  Men verschuilt zich achter excuses, die inmiddels als clichés ervaren worden. Ondanks de financiële middelen, die beschikbaar zijn, krijgt hij niet de juiste en deskundige zorg waarom hij vraagt. Veiligheid, duidelijkheid, gevoelens van er mogen zijn. Het zijn immers hele gewone dingen? Zoveel vraagt hij niet. Of toch wel?
Zijn niveau is  van matig naar diep verstandelijk beperkt afgegleden. Binnen enkele jaren is hij veranderd van een spontane goed verzorgde, hardwerkende jongeman, naar een zwerver die ‘s nachts op ramen  klopt in de hoop dat er iemand open doet. Soms zoekt hij een slaapplek in een schuur,  op een bank of onder de struiken. ’Ik kijk graag naar de maan’ vertelt hij dan. En gaat vervolgens  weer verder op zoek, op zoek naar zijn eigen veiligheid. Een veiligheid die hij niet meer in zijn eigen huis kan vinden. Daarvoor is teveel gebeurd. ‘Mam, kan ik niet weer bij jullie komen wonen?’ Dat kunnen wij niet meer. Onze zoon is  niet de enige die dit overkomt. Het is zo onnodig dat  mensen die grotendeels afhankelijk zijn van derden, dit overkomt.
Voor ieder die van hem houdt is deze situatie een voortdurend aanwezig verdriet en gemis waar moeilijk mee te leven is.
Lees meer..

Communicatie

Soms is er zo’n dagje dat zaken me drastisch aanvliegen door diverse gebeurtenissen die zich rond één van onze kinderen afspeelden. Na een kleine zelfbestudering constateerde ik dat het aanvliegen te maken had met het ontbreken van duidelijkheid. En bij wie moet ik zijn om die duidelijkheid wel te krijgen?  Ik pak de telefoon en tracht iemand te bereiken. 

Ik bel eerst Klaas. Hij is leidinggevende, maar  Klaas doet de rust niet voldoende terugkeren. Teveel vragen blijven onbeantwoord. Vervolgens besluit ik Joris te bellen. Joris is psycholoog en psychologen weten veel over en van mensen, dus ik dacht: Joris kan luisteren, meedenken en kan mijn zorg vast wel begrijpen. ‘We komen er samen wel weer uit’, denk ik nog wanneer de beltoon overgaat. Maar nee… het loopt even anders. Lees meer..

Werken met de Driehoek

de driehoekOnze dochter is gehandicapt. Haar handicap is van dien aard dat de zorg die wij haar geven te zwaar is geworden om dit op verantwoorde wijze samen te vervolgen. Na veel wikken en wegen besluiten wij de zorg over te dragen aan anderen. Een moeilijke beslissing.

 Wanneer je besluit je kind ergens anders te laten wonen, gaat er veel aan vooraf voordat je daadwerkelijk tot deze keuze komt. Na zo’n besluit openbaart zich een hele papierwinkel aan formulieren, die ingevuld moeten worden. Geleidelijk aan word je met de neus op de feiten gedrukt: je dochter gaat nu echt uit huis. Nog onverwacht komt het bericht wanneer er een plek beschikbaar is. Een schok gaat door je heen. De afspraak wordt iets te snel gemaakt. Het hoofd, Gea, van de toekomstige woning staat ons vriendelijk te woord; laat haar kamer zien en vertelt met wie onze dochter gaat wonen en welk zorgaanbod er is. Ze voegt er wel aan toe dat men met een nieuwe vorm van zorg bezig is: klantvolgend heet dat. We zouden dan als ouder mogen aangeven wat we denken wat goed is voor onze dochter en dan zou men haar die zorg gaan geven. Onze dochter praat moeilijk. Wij kennen haar goed en zien aan haar wat ze leuk vindt; kennen elke beweging; elke oogopslag, kortom alles van haar. Dat leerden we wel in de afgelopen jaren. Lees meer..

Plof-Kip

Je zal maar een plof-kip in Nederland zijn en te horen krijgen dat plofvarkens zomaar meer ruimte krijgen om te scharrelen. En dat terwijl jij ook graag een graantje meepikt zonder dat je belaagd wordt door soortgenoten die zo vol stress zitten dat ze pikken naar alles wat beweegt.

Je zou ook zo graag willen rondscharrelen zonder dat je tot je nek toe volgepropt wordt met ziektebestrijdingsmiddelen. Met dank aan de farmaceutische industrie. We hebben gelukkig wel een Dierenpartij in de Tweede Kamer die flink haar best doet voor dieren die zoals bekend niet voor zichzelf kunnen praten en wie weet gaat de plof-kip daar ook een keer van profiteren. Om zoveel mogelijk dierenleed te voorkomen zou het de moeite waard kunnen zijn om vegetarisch te gaan eten. Lees meer..