Plof-Kip

Je zal maar een plof-kip in Nederland zijn en te horen krijgen dat plofvarkens zomaar meer ruimte krijgen om te scharrelen. En dat terwijl jij ook graag een graantje meepikt zonder dat je belaagd wordt door soortgenoten die zo vol stress zitten dat ze pikken naar alles wat beweegt.

Je zou ook zo graag willen rondscharrelen zonder dat je tot je nek toe volgepropt wordt met ziektebestrijdingsmiddelen. Met dank aan de farmaceutische industrie. We hebben gelukkig wel een Dierenpartij in de Tweede Kamer die flink haar best doet voor dieren die zoals bekend niet voor zichzelf kunnen praten en wie weet gaat de plof-kip daar ook een keer van profiteren. Om zoveel mogelijk dierenleed te voorkomen zou het de moeite waard kunnen zijn om vegetarisch te gaan eten.
Wat mij betreft, daar heb ik geen probleem mee, maar een eitje lust ik best – ‘eenmaal per etmaal een ei-maal’ was eens de leus- en ik probeer maar niet te denken aan het in de kiem gesmoorde leventje dat in die dooier zit. En dat doet me weer denken aan het onsterfelijke lied van Jaap Fischer: ”Ik kocht een ei, de melkboer zei…” dat het verhaal vertelt van een man die een ei laat uitkomen en dan merkt dat er alleen maar een kuiken uit springt dat hem vierkant uitlacht. Toch loopt het voor het kuiken slecht af, hij wordt bij de rijst als hele jonge kip of haan geserveerd, een droef einde van een heel jong leven. Maar hij of zij werd in elk geval geen plof-kip.

Wij consumenten kunnen de macht grijpen en weigeren iets waar plof voor staat te kopen. Mijn oproep is dan ook: als je dan toch vlees moet eten, lieve consument, koop dan scharrelvlees. En  voel je een beter mens.

Ellen Smal

 

Geef een reactie