Lastige ouders

lastige ouderRond half 12 gaat de telefoon. Patrick, de begeleider van Juan belt. Hij zou nog een mail sturen om te laten weten of Juan die middag wilde helpen met hout hakken. Die afspraak was hij vergeten, dus hij belde maar . Het gesprek duurt drie kwartier. Ook wel eens goed een gesprek met hem te hebben, daar Patrick een onjuist beeld heeft over Juan en met name in combinatie met ons. Patrick vindt ouders alleen maar lastig en ziet ze liever niet. Helaas zegt hij dit niet , maar laat dit subtiel merken.  Ik geef  dus een voorzet in de hoop dat er een gesprek ontstaat. Ook weer zeer risicovol, want voor je het weet ben je dan niet alleen lastig, maar promoveer je naar  extra lastig.  Maar alles is beter dan te blijven zwijgen.

Op de afgesproken tijd haalt Klaas, mijn man, Juan op. In tegenstelling tot wat Patrick zei, dat Juan naar het bezoek uitkijkt, treft hij een mopperende Juan aan.  Hij wil liever op zijn kamer  blijven. Inmiddels zijn we dit soort reacties wel gewend, negeren dit en maken direct aanstalten om weg te gaan. En opnieuw met succes. Juan wist niet hoe snel hij bij de auto moet zijn. Hij gaat direct voorin zitten en doet ondertussen een poging zijn jas aan te doen. Hierdoor ontstaat een wirwar aan armbewegingen aangevuld met nog meer gemopper.
Thuis duurt het even voordat hij de keuken in komt waar mijn schoonzus koffie zit te drinken. Haar kleinzoon Stefan zit bij haar op schoot. Juan blijft negatief.  Dat belooft weer een gezellige dag te worden. Mijn schoonzus ziet niet direct wat er speelt en reageert enthousiast op de binnenkomst van Juan. ‘Hoi jongen, lang niet gezien, hoe gaat het met je?’ Geen reactie. Ik vraag hem even te reageren en te groeten. Maar nee, hij kan alleen maar snauwen en boos kijken. Mijn schoonzus staat op en pakt hem beet. ‘Ga weg’, zegt hij. ‘Wie zegt dat je mij mag aanraken!’.  Even zijn we alert.  Stefan begint spontaan te huilen. De spanning is te snijden. Klaas staat op en neemt Juan  mee naar buiten.
De hele middag heeft Juan hout gesjouwd en opgestapeld wat door Klaas gehakt werd.  Juans humeur veranderde niet, maar hij deed wel alles wat hem gevraagd werd. Bij het limonade drinken zag ik dat Juan contact probeerde te zoeken, maar ik besloot nog even afstand te houden met de gedachte: je wacht nog meer even. Eerst maar eens gewoon doen. Dat werkte. Hij begon ineens te draven en te rennen om het ons naar de zin te maken.
Tegen 5 uur vroeg ik of hij zin in soep had. Met dat hij ja zei, stonden de koppen al op tafel. Ik weet dat hij bij zijn leiding zegt bruine bonen niet te lusten, nu hier bestond de soep alleen maar uit bruine bonen. Hij heeft twee grote koppen gegeten en wilde zelfs soep mee naar huis nemen voor zijn leiding! Langzaamaan en dus na 4 uur buitenwerk keerden de babbels terug en verscheen er een lach op zijn gezicht.

Vrij onverwacht moet ik weg en dat brengt Juan helemaal bij de les. Met grote ogen kijkt hij mij aan, bang dat hij me niet meer zou zien. ‘Maar, mam …maar …maar… ik ben er nog wel als je terug komt…’  Daar ik niet wist hoe lang ik weg zou blijven, fluister ik Klaas wel toe dat Juan om 7 uur naar huis  gaat, zoals was afgesproken met zijn leiding. Ik kom sneller terug dan verwacht en ook mijn schoonzus is met Stefan na zijn middagslaapje weer terug gekomen. Wanneer Juan Stefan weer ziet, gebeurt er ineens iets heel moois.
Juans gezicht opent zich en je ziet hem  meer ontspannen. Vervolgens ontfermt hij zich over Stefan. Hij verstaat zijn taal en snel spelen zij samen op de grond of gaat hij dichtbij hem zitten en geeft hem wat te eten.  Juan vroeg of ik foto’s wilde maken en dan zie je hoe zijn gezicht zich nog meer opende en een hele tedere glimlach op zijn gezicht verscheen. Zijn ogen glommen. Wat een klein jochie al niet te weeg kan brengen en van die stoere grommige bonk van een zoon, vooral zijn zachte kant kon laten zien.

Het wordt 7 uur. Juan gaat met veel tegenzin naar huis en pakt bij het afscheid Klaas stevig bij de arm: ‘Pap, gaan we morgen weer wandelen en zie ik Stefan dan ook?’ Hij kijkt mij met grote vragende ogen aan en geeft een enorme knuffel . ‘Mam, zie ik je morgen weer? Ik kan je niet missen mam, we gaan het dan gezellig maken, je weet wel mam, hoe we het altijd doen’.
Dit had Patrick moeten zien. Dan gaat hij misschien beter begrijpen wat familie betekent voor Juan en wat de werkelijke betekenis van het woord ‘lastig’ is.
En Patrick, ga nooit tussen de familie in staan. We hebben elkaar allemaal hard nodig in het belang van ons kind.

 

Geef een reactie