In het zonnetje

ZonnebloemHet is een mooie voorjaarsdag. De zon neemt al in kracht toe en een zachtgroene waas wordt zichtbaar rond struiken en bomen. De bloesem staat op ontluiken. Net als voorgaande jaren hopen we dat de vorst niet onverwacht de hoek om komt kijken om een volgende fruitoogst abrupt te laten mislukken. We hebben wel weer eens zin in biologisch fruit.

Ook mijn moeder kijkt uit naar het eten van vers fruit en waar we een heerlijke delicatesse van maken, zoals zij dat vroeger voor ons deed. Nu wat meer gepureerd, omdat het kauwen niet zo goed meer gaat. Het is echt een dag om moeder eens in het zonnetje te zetten.

Samen met mijn zus hebben we afgesproken om aansluitend aan ons bezoek de tuin weer even op orde te brengen. Het is een kleine bloemrijke tuin. Onze moeder was een fervent tuinierster en had een eigen kas. Ze kende alle namen van planten en bloemen en we proberen haar hierin nog te stimuleren. In huis hebben we de sansevieria’s naar boven verbannen om plaats te maken voor orchideeën.
Voor de volledigheid voegen we een kaartje bij de plant als geheugensteun. De orchideeën hebben allen een zelfde naam, dus makkelijker om te onthouden. Iedere week houden we een kleine repetitie en laten haar ook de nieuwe knoppen en de fraaie kleuren zien, welke ze dan ook benoemd. Buiten is het wat moeilijker, maar gelukkig heten veel planten geranium, en roos.

Bij het op orde brengen van haar tuin plaatsen we haar centraal in de tuin en kijkt ze vanuit haar haar rolstoel toe en kan ze aanwijzingen geven. Hoe langer zij buiten zit, hoe helderder ze lijkt te worden. Ze geeft tips voor het snoeien van de rozen en welke vooral niet gesnoeid moeten worden. Soms buigt ze voorover en voelt aan een plant en ruikt dan of het blad geurt. Ook de camelia heeft goed zijn best gedaan en staat er in al zijn glorie bij. Ze vindt het prachtig. We plukken een bloem en leggen die op haar schoot. Ze streelt de bloem en ruikt voorzichtig. Ze wil wel een paar bloemen op vaas, dus dit is snel geregeld. De struik die de camelia weg probeert te drukken, moet van haar maar wat terug gesnoeid worden. Ook dat is zo gedaan.

Wanneer we het blad uit de tuin harken, worden de wilde anemonen, boshyacinten, narcissen en druifjes zichtbaar. Ze kijkt voortdurend om zich heen en haar hele gezicht straalt.
Sneller dan we verwacht hadden is Bart daar. Bart wandelt wekelijks met onze moeder. Ik merk dat hij het schouwspel observeerde. Samen gaan ze weg en bij terugkomst draait hij een rondje door de tuin en brengt daarna onze moeder naar bed.
Bij zijn vertrek vertelt Bart hoe onze moeder geniet van wat we met haar samen doen en ook hij ziet hoe ze geprikkeld wordt. ‘Dit zou vaker moeten gebeuren’, zucht hij. Een trieste blik maakte zich van hem meester, maar ook van ons. Wij doen wat in ons vermogen ligt en blijven onze moeder activeren en vooral met die dingen waar haar interesses lagen toen alles nog zo anders was.

Vandaag hebben we haar in het zonnetje gezet. Wat zal de komende week brengen.

Geef een reactie