Grensoverschrijdend gedrag (deel 2): buiten gesloten worden

2-DSC_0570Onze zoon Marcel wordt beschuldigd van het plegen van grensoverschrijdend gedrag. Maar wat de beschuldiging nu inhoudt,  is ons niet duidelijk. Tegelijk horen we dat Marcel ook slachtoffer is en toch wil men hem voor onbepaalde tijd overplaatsen naar een andere woonomgeving. Enkele dagen voor de verhuizing,  krijgt hij dit besluit  te horen van de leidinggevende Greta. Omdat hij niet begrijpt waarom hij weg moet van een woonplek waar hij het juist heel erg naar zijn zin heeft, legt  Greta aan hem uit: ‘Het is goed dat je even rust neemt’, onze zoon kijkt haar vragend aan: ‘Rust, hoezo, ik ben helemaal niet moe!’ Een reactie van een jong kind dat naar zijn bed wordt gestuurd.

Diezelfde avond komt Marcel  bij ons langs. ‘Mam, weet je wat ze willen gaan doen? Ik word ergens naartoe gebracht, ver van jullie vandaan en Greta zegt dat ik rust nodig heb. Waarom moet ik rusten?’ even is het stil.  ‘Heeft dit soms met Vera te maken?’,  Marcel is namelijk verliefd op haar. Zij woont in een ander huis en ziet haar soms tijdens het eten in de gezamenlijke eetruimte.  Ik knikte bevestigend.  Het brandt mij op de lippen om te zeggen dat Vera hem  beschuldigd heeft en wil het liefst gewoon het gesprek met hem hierover aangaan over wat er gebeurd zou kunnen zijn.  Zelf weten we weinig daar we geen enkele informatie krijgen , dan  dat Vera gezien is voor de deur van de woning van Marcel door de nacht dienst die in de woonlocatie van Marcel de nacht doorbrengt. Deze nacht locatie ligt naast het appartement van Marcel.
‘ Wordt zij ook overgeplaatst?’, vraagt  Marcel en en kijkt mij indringend aan ‘Dat hebben ze wel aan ons verteld, dat ze ook weg gaat’.  ‘Ik denk niet dat ze dat doen mam, Greta kan dat wel zeggen, maar ik geloof haar niet. Mam, weet jij hiervan?  Hebben ze dit met jou overlegd dat ik weg moet? Je bent toch curator?’

We hebben onze zoon verteld dat de zorgaanbieder gewoon zijn eigen gang gaat. Zij ons niets willen vertellen, onze vragen niet willen beantwoorden  en niets meer met ons willen overleggen. We worden in alles buiten gesloten. Zij bepalen wat er gaat gebeuren. We weten dat dit juridisch niet kan.
We vertellen hem ook dat we een andere oplossing hebben aangeboden, zodat Marcel wel in zijn eigen huis en bij ons in de buurt kan blijven en zijn leven gewoon door kan gaan.  Maar ook daar willen ze niet met ons over praten. Ondanks dat ze ons vertellen dat hij slachtoffer is, duidt niets erop dat hij als slachtoffer wordt behandeld. Hij lijkt op voorhand al veroordeeld, maar waarvan?
Het grootste vraagteken dat ook bij ons speelt is waarom Marcel weg moet uit zijn woning, terwijl Vera en hij in verschillende locaties wonen.
‘Wat is hier nog meer gaande? Een gedachte die ons niet los laat.
‘We kunnen er alleen maar voor je zijn Marcel, je weet hoe je ons kan bereiken’. Marcel knikt bevestigend. Zijn gespannen houding verandert wel, echter zijn boosheid is voelbaar.

‘Mam, het is niet eerlijk wat er gebeurd. Waarom moet ik weg?  Vera woont ergens anders, komt gewoon in mijn huis en gaat nu op bezoek bij Harold en weet je mam, ze gaat daar altijd heel laat weg. Ik kan alles horen omdat  tegen de hal mijn slaapkamer is. Op onze vraag waar de nacht dienst dan is, vertelt Marcel dat deze niets merken.
Waarom mag ik haar dan niet zien en Harold wel? En waarom komt ze dan gewoon in mijn huis en eet met ons mee? Waarom moet ik dan weg?’  Marcel schiet vol en grote tranen rollen over zijn wangen, zijn lip begint ook te trillen en hij barst vervolgens in hard huilen uit. Wij gaan naast hem zitten en leggen een hand op zijn arm. Hij wordt geleidelijk aan weer rustig. Ook wij slikken onze tranen weg. Het is niet gemakkelijk om dit mee te maken, je zoon te zien lijden, maar ons verdriet kan hij er niet bij hebben.
En weer volgen er vragen: ‘Hoe moet het dan met mijn werk? Hoe kom ik  op tijd op mijn werk? En mam ik moet ook naar de fysio, hoe gaan ze dat dan doen? Greta zegt dat dit met een taxi gebeurt. Dat kost veel geld. Dan moeten jullie dat zeker betalen?’ ‘ Daar hoef je je geen zorgen over te maken Marcel, Greta zegt dat zij alles zullen betalen’. ‘Maar hoe kan ik dan bij jullie komen? Het is wel anderhalf uur , twee uur fietsen?’  ‘Marcel je kan komen zo vaak je wilt. Je vraagt  de leiding  of ze dan een taxi voor je bellen, die je naar ons toe brengt’.

‘Ik weet niet wat ik moet meenemen, waar kom ik terecht? Wie zorgt er voor mijn vissen en planten?’
Marcel praat maar door en blijft vragen stellen en zich zorgen maken over zijn kamer. ‘Wie kan er nu allemaal in mijn kamer komen? Dat kost toch een hoop geld? Moet jij nu de huur betalen? Ik zie heel gauw als ze in mijn kamer zijn geweest. En mam, ik vertrouw niemand mee en zeker niet die vrouw, die alleen maar schrijft en niets doet’. Marcel doelt op de orthopedagoog. ‘Gelukkig was ze er nu niet bij. Ik mag haar niet’.
‘Vertrouw je ons nog wel?’ een vraag die zomaar bij mij opkomt. Marcel kijkt mij aan: ‘Ja, ik kan goed met jullie praten. Jullie vertrouw ik, jullie komen je afspraken na en zijn eerlijk tegen mij’.

‘Mam, ik begrijp het niet, waarom heb ik rust nodig?’
‘Lieverd, wij begrijpen er evenmin iets van. Ze willen geen antwoorden geven op de vragen die we stellen. We zijn er voor je, dat weet je’.

Bewoners en hun familie in het ongewisse laten en buitensluiten: ook dit is grensoverschrijdend gedrag.

 

Tip:

Samenwerken in de Driehoek


Geef een reactie