Fedor, een van de veertig…

P1020312De moeder van Brandon is opgestaan. Zij heeft de media opgezocht om de juiste zorg voor haar zoon gerealiseerd te krijgen. Het resultaat mag er zijn: het gaat goed met hem. Goed nieuws, en tegelijkertijd stemt het mij ook triest.

Er zijn nog zeker veertig andere vergelijkbare situaties bekend, en mogelijk nog wel meer. Niet alles wordt zichtbaar, want welke zorgverlener  wil dit op zijn naam hebben staan?  Ik  durf er zelf ook niet goed over na te denken hoeveel mensen nog een onmenswaardig bestaan  moeten leiden. Net als  Fedor. Hij zwerft , wil niet meer naar zijn huis omdat hij denkt dat ze hem zullen vastpakken en opsluiten. Dat is hem al te vaak overkomen.
Waarom moet het eerst zover komen dat de familie de media moet opzoeken  om dan pas de juiste zorg voor hun kind gerealiseerd te krijgen?  Je moet van goeden huize komen dit nog aan te kunnen, naast de zorg die je al hebt voor je kind. Dat is maar voor weinigen weg gelegd.

Zeker veertig casussen zijn bekend bij de officiële instanties zoals de IGZ  (Inspectie voor de Gezondheidszorg).  Mensen met een verstandelijke beperking en een intensieve zorgvraag. Vaak is er sprake van  een hoog zorgzwaartepakket en mogelijk ook nog extra toevoegingen zoals Meerzorg. Dat is heel veel geld en dat zou kunnen betekenen dat er minimaal sprake is van een één op één begeleiding.  En dat zijn weer heel veel  betrokken mensen! Wat doen al die medewerkers wanneer zij zien dat deze  cliënten niet de juiste zorg krijgen? Cliënten die vastgebonden worden of opgesloten; aan hun lot worden overgelaten;  een zwervend bestaan gaan leiden en wat nog meer? Of is het al heel gewoon en geaccepteerd? En hoe zou een ouder dit vinden?
Gaat er dan niet ergens een lampje branden, van ‘Het kan ook wel eens anders?’ Of  ‘Hebben we wel genoeg geprobeerd om te zoeken naar andere mogelijkheden?’.  Goede en deskundige zorg is immers ook kijken naar de mogelijkheden die een cliënt heeft en zijn gedrag leren begrijpen?

Of gaan we meer denken aan de zorg om onszelf; behoud van werk ; de eigen veiligheid?
Uiteraard moet rekening gehouden met ieders veiligheid, maar daarbij stel ik dan meteen de vraag: waarom wordt een cliënt agressief?  Wat draagt er toe bij dat de  cliënt meer gedragsproblemen ontwikkeld? De cliënt is immers afhankelijk van zijn omgeving. Hij kan alleen maar daarop reageren . Een omgeving die veilig moet zijn en voelen in plaats van bedreigend en angstig.
Wordt de vraag wel eens gesteld waarom een cliënt bij de ene begeleider rustig is en toegankelijk en bij de ander juist niet? Cliënten houden in feite spiegels voor over het eigen functioneren. Dat kan confronterend zijn en irritant zijn, echter zij vragen wel jouw steun. Evenals de ouders dat vragen. Leren en Luisteren naar elkaar, helpt.

Bij  cliënten met een intensieve zorgvraag vinden er regelmatig multidisciplinaire overleggen plaats. Alle betrokkenen weten dus wat er gebeurt, maar waarom worden deze schrijnende situaties dan niet gewoon doorbroken?  Met elkaar kan je toch gewoon opstaan en proberen het samen anders te doen?  Gewoon laten zien waarom je  juist voor dit vak gekozen hebt: goede zorg geven aan mensen die afhankelijk van je zijn; er gewoon voor hen zijn. Het maakt me niet alleen triest maar ook boos, dat ook nu nog zoveel mensen met een beperking onthouden blijven van de juiste zorg.

Ik kijk naar buiten en zie Fedor lopen. Hij ziet mij en met een verwilderde blik kijkt hij om de hoek van de deur. ‘Hoi Maria, het is zo koud,  ik kom maar even bij je langs om me lekker op te warmen. Heb je warme chocola? Natuurlijk heb ik die, zelfs met een koekje erbij. Fedor geniet, ik ook. Hij is één van de veertig, die zo graag gelukkig wil zijn.

 

  1. 1 reactie

    • Jos schreef:

      Complimenten voor dit geweldig ‘platform’ wat je hier neerzet! Wat een mooie keuze!
      Mijn vriendin reageerde enthousiast: “hier mag je inhoud van verwachten en geen ‘klaagsite’ ”

Geef een reactie