De diagnose

DiagnoseAls je jong bent denk je dat je niks kan gebeuren. Hoezo een helm op als je op een brommer rijdt?
En ziek worden als je onveilig vrijt? Dat gebeurt een ander, mij overkomt zoiets niet. Hetzelfde gevoel had ik als ik van mensen om me heen hoorde die chronisch ziek  werden, of die geliefden verloren aan een ernstige ziekte. Sommige mensen kregen zelfs kanker, dat leek al helemaal onbestaanbaar. Niemand in onze families had daar mee te maken gehad.

Tot de dag kwam dat de huisarts mijn echtgenoot toch maar eens doorstuurde naar een specialist omdat hij zijn klachten- pijn ter hoogte van de ribben- niet vertrouwde.
Dat was een heel alerte huisarts, en de foto’s wezen uit dat niet alleen in diverse ribben, maar ook in wervels en in het heupbeen verdachte plekken zaten. Sommige wervels waren al een beetje ingezakt. Om een lang verhaal kort te maken; een paar verkeerde aannames van de specialisten later was de diagnose dan toch botkanker.

Wat betekent zoiets?
Mijn eerste reactie was ongeloof: hoe kan dat nou? We leven gezond en eigenlijk zijn we nooit ziek, wat is dit? Daarna een gevoel van gène: wij horen nu ook bij het leger van zieken, mensen kunnen medelijden met ons gaan krijgen. Eigenlijk was ik niet eens verdrietig, het drong niet echt tot me door wat deze diagnose betekende. Mijn echtgenoot lag in het ziekenhuis, het was hoogzomer en de levendige zomerse drukte in de stad paste niet bij de sfeer in het ziekenhuis.
Tijdens de bezoeken merkte ik wel dat mijn echtgenoot aangeslagen was om het maar eens zachtjes uit te drukken. Mijn reactie als iemand emotioneel wordt: ik richt me op, wil niet ten onder gaan in een zee van gevoel. Ik zoek het in daadkracht en tegen de klippen op positief blijven. Sterk zijn weet je wel. Soms is dat handig, maar ik heb geleerd dat emoties delen en niet altijd sterk zijn heel verbindend kan werken. In de tijd die volgde na de diagnose, de tijd van de chemo’s en zelfs een stamceltransplantatie leerde ik mijn echtgenoot beter kennen. Was hij eerder als hij een lichte griep had als een verwaarloosd plantje geweest dat teder verzorgd diende te worden, toen het menens werd was hij helemaal geen zielige patiënt. “Je hebt een ziekte, je bent de ziekte niet.”

We zijn nu jaren verder: we hebben geluk gehad. Botkanker kan zich gedragen als een chronische kwaal, het gaat niet weg maar je kunt er lang mee blijven leven. Het heeft ons in elk geval het besef gebracht dat het verstandig is om te genieten van wat er is. Wat er komt of niet komt zien we dan wel weer. We maken weer gewoon ruzie met elkaar en kunnen nog om elkaars grappen lachen.Ik heb hem leren waarderen in tijden van ziekte. In voor- en tegenspoed hebben we elkaar eens beloofd. Deze tegenspoed hebben we als echtpaar in elk geval overleefd.

Ellen Smal

 

 

Geef een reactie