Communicatie

Soms is er zo’n dagje dat zaken me drastisch aanvliegen door diverse gebeurtenissen die zich rond één van onze kinderen afspeelden. Na een kleine zelfbestudering constateerde ik dat het aanvliegen te maken had met het ontbreken van duidelijkheid. En bij wie moet ik zijn om die duidelijkheid wel te krijgen?  Ik pak de telefoon en tracht iemand te bereiken. 

Ik bel eerst Klaas. Hij is leidinggevende, maar  Klaas doet de rust niet voldoende terugkeren. Teveel vragen blijven onbeantwoord. Vervolgens besluit ik Joris te bellen. Joris is psycholoog en psychologen weten veel over en van mensen, dus ik dacht: Joris kan luisteren, meedenken en kan mijn zorg vast wel begrijpen. ‘We komen er samen wel weer uit’, denk ik nog wanneer de beltoon overgaat. Maar nee… het loopt even anders.
Het begint meteen goed. Joris zit niet op zijn plek. Dus het antwoordapparaat maar ingesproken. En na een dag of twee, het kunnen er ook drie zijn geweest, belt Joris terug. Ik heb er eerlijk gezegd niet meer op gerekend. Hij vraagt met welk doel ik hem wil spreken. Ik leg dat uit en wie schetst mijn verbazing: Joris wilde niet luisteren!  Joris kent het verhaal al en hij voelt zich helemaal niet verantwoordelijk. Hij verwijst mij terug naar zijn collega Klaas. Daar schiet ik ook niet echt mee op. Dat gesprek was immers niet  goed gegaan, anders hoefde ik Joris niet te bellen.
Omdat ik wat aanhoudt,  krijg ik vervolgens een uiteenzetting hoe het systeem van werken van de zorgverlener in elkaar zit. Wat moet ik met deze informatie: ik ben ouder en heb totaal geen behoefte aan de kennis van dit soort systemen. Ik ben slechts op zoek naar iemand die mij duidelijkheid over de situatie rond onze zoon kan geven.
Maar Joris denkt daar anders over en meent dat hij wel wat beters te doen heeft dan een ouder te woord te staan. Uiteraard neem ik daar geen genoegen mee en stel voor de discussie verder te laten lopen via de daartoe bestemde instanties, zoals Inspectie.
De situatie verandert ineens. Nog wel een beetje schoorvoetend. In ieder geval wordt het gesprek niet afgebroken.  Het lijkt alsof er geluisterd wordt, alhoewel de stiltes wel erg lang aanhouden en ik de gedachte weg moet drukken dat Joris gewoon met andere zaken bezig is en zo nu en dan de hoorn oppakt en wat in de hoorn zegt. Het zijn slechts gevoelens, die toch ergens vandaan moeten komen?

Ik stel de vragen die ik kwijt wil en krijg er vervolgens nog geen antwoord op, omdat Joris de antwoorden niet lijkt te weten.
Ik probeer Joris duidelijk te maken dat hier toch wel sprake is van een ernstige communicatiestoornis, want juist hij zou als psycholoog op de hoogte van de situatie moeten zijn en de antwoorden moeten kunnen geven op de vragen die ik heb.  Ineens krijgt het gesprek een totaal andere wending.  Joris vertelt: ‘Men had nagedacht over de gebeurtenis die aanleiding was van mijn vragen en hij heeft  zich opnieuw over de situatie gebogen.’ Vervolgens geeft hij antwoord op alle vragen die ik heb. ‘Dus Joris is wel goed geïnformeerd’, schiet het door mij heen.  Even ben ik uit het veld geslagen. ‘ Beste Joris, vijf weken heb ik gewacht op deze antwoorden!’ En Joris…, die begrijpt niet waarover ik mij zo druk maak. Communicatie Joris, dit is communicatie! Gewoon even terugkoppelen met de ander. De ander gewoon respecteren en gerust stellen. Meer niet.

Wat mij betreft kan het gesprek beëindigd worden. Dat geef ik dan ook aan. Het is overbodig te vertellen dat nog geen halve minuut later Joris tegen me zegt: ‘Klara, we moeten stoppen, want ik moet naar een afspraak.’
Dat is nog eens goed luisteren naast elkaar en met elkaar praten op basis van gelijkwaardigheid. Of toch niet…?!

Klara

Geef een reactie