Afscheid van onze zoon

afscheidOnderstaand  gedicht geschreven is geschreven om uiting te kunnen geven wat er kan spelen binnen de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking en wat dit teweeg brengt voor allen die hiermee te maken hebben. We klopten bij veel deuren aan. Ook bij officiële instanties. Zij vertelden naast ons te staan.
Onze zoon is een zogenaamde ‘Brandoncasus’ . Een erkenning  schept de verwachting dat er eindelijk iets gaat gebeuren. Helaas. Niemand durft echt op te staan, ondanks dat men met zo velen is.  Men verschuilt zich achter excuses, die inmiddels als clichés ervaren worden. Ondanks de financiële middelen, die beschikbaar zijn, krijgt hij niet de juiste en deskundige zorg waarom hij vraagt. Veiligheid, duidelijkheid, gevoelens van er mogen zijn. Het zijn immers hele gewone dingen? Zoveel vraagt hij niet. Of toch wel?
Zijn niveau is  van matig naar diep verstandelijk beperkt afgegleden. Binnen enkele jaren is hij veranderd van een spontane goed verzorgde, hardwerkende jongeman, naar een zwerver die ‘s nachts op ramen  klopt in de hoop dat er iemand open doet. Soms zoekt hij een slaapplek in een schuur,  op een bank of onder de struiken. ’Ik kijk graag naar de maan’ vertelt hij dan. En gaat vervolgens  weer verder op zoek, op zoek naar zijn eigen veiligheid. Een veiligheid die hij niet meer in zijn eigen huis kan vinden. Daarvoor is teveel gebeurd. ‘Mam, kan ik niet weer bij jullie komen wonen?’ Dat kunnen wij niet meer. Onze zoon is  niet de enige die dit overkomt. Het is zo onnodig dat  mensen die grotendeels afhankelijk zijn van derden, dit overkomt.
Voor ieder die van hem houdt is deze situatie een voortdurend aanwezig verdriet en gemis waar moeilijk mee te leven is.

Afscheid

Afscheid van mijn zoon
Je leeft…
En toch neem ik afscheid
Ik kan er niet meer voor je zijn
Althans voorlopig
Je leeft…

Ik ben je basis
Die zal ik blijven
Dat weet je
Maar nu even niet die basis
zoals jij dat gewend bent
Ik ben op afstand
Meer kan ik nu niet
Je leeft….

Het zien van je gezicht, je ogen
Doen mij te veel pijn
Ik zie wat je voelt
Ik zie je zoeken
Ik zie je eenzaamheid
Ik zie je intense verdriet
Als geen ander
Je leeft…

Jij weet wat ik voel
Jij vraagt vaak naar mij
Dat weet  ik
Ik wacht het moment af
Dat ik er weer voor je mag zijn
Je leeft …

Loslaten doe ik jou nooit
Dat kan ook niet
Ik houd te veel van je
Dat weet jij
Meer dan wie ook
Je leeft…

Afscheid nemen
Waarom geeft dit zo’n intense pijn!
Het is een voorlopig afscheid.

Liefs
Marit

Geef een reactie