Afscheid van een vriend

DSC_4738Het is donderdagmorgen kwart over 11. We komen terug van een vergadering. Het antwoordapparaat knippert en ik luister de band af en hoor een stem die vraagt of we willen terugbellen. Het is mij niet duidelijk van wie die stem is. Hij praatte snel en binnensmonds.

Om aan deze onzekerheid een einde te maken, bellen we het achtergelaten nummer terug.  ‘Met Kees’. ‘Oh, Kees, hoe is het met jou? We zijn blij van je te horen’. ‘Zit je’, reageert hij. ‘Neen, ik zit niet’. ‘Ga maar even zitten’ . Van alles schiet door mijn hoofd. Er moet iets aan de hand zijn en snel vraag ik: ‘Is er iets met je vrouw, je kinderen?’ En dan is het stil. ‘Neen, ik ben ziek en het is ernstig. Het gaat niet goed ’.  ‘Wat is er dan aan de hand Kees?’  ‘Ik ben ernstig ziek en het gaat erg snel’, zijn stem wordt heser. ‘Hebben jullie tijd om langs te komen, ik wil jullie graag zien’. Lees meer..

Eenzaamheid

eenzaamheid

 

 

 

 

 

De dagen zijn lang
De nachten ook
Ze lijken op elkaar
Er gebeurt  weinig
Ik wil alleen maar slapen

Buiten hoor ik muziek
Het is Koningsdag
Een blijde zonnige dag
De tv staat aan
Ik wil slapen
Maar kan niet naar mijn bed

Lees meer..

Eindig

eindigHet is een rustige zondagavond. De telefoon gaat. Het is Betty. Meteen kijken we elkaar geschrokken aan, want Betty belt niet zo vaak. Is tante overleden?

Betty vertelt dat haar moeder opnieuw gevallen is en haar  heup gebroken is. Gezien haar lichamelijke conditie zou er niet geopereerd kunnen worden. Er wordt nu gekeken wat de juiste medicatie is, want tante wil zo min mogelijk pijn hebben. Ook kan ze zich er goed in vinden dat ze niet meer naar het ziekenhuis hoeft. Al dat gedoe wil ze niet, ze wil gewoon in haar eigen appartement blijven. Zoals ze al zo vaak zegt: ‘Ik heb een goed leven gehad, het is goed zo. En voor wat mij betreft, mag het nu voorbij zijn’. Het is een duidelijke wens, die we met elkaar moeten respecteren. En ook wij zijn gaan leren leven  met de momenten die we nog met elkaar kunnen hebben. Het zijn nog steeds prachtige momenten. Lees meer..

Doorslikken

doorslikkenKijk haar nou, zo lief. Ze slaapt. Als je niet beter wist en in een poëtische bui was zou je zeggen:  ze slaapt de slaap der onschuldigen. Ik schuif het gordijn zo geruisloos mogelijk open, het  door de vitrage getemperde licht komt binnen, wazig licht dat de kamer mooier maakt. Die vitrage hangt hier al heel lang, een erfenis van de vorige bewoners. Het licht is zacht, zo wordt Erica niet uit haar roes gewekt. Erica is mijn vrouw, ooit mijn steun en toeverlaat.  “Wat doe je?” haar stem schiet uit. “Waarom doe je dat nou?”
Ja, waarom. Het was beter geweest om haar gewoon te laten liggen en net als elke ochtend het pand te verlaten zonder haar schorre stem te horen. Dan had ik niet gekeken naar die magere hand die gejaagd zoekt naar het witte doosje op het nachtkastje. Ze heeft haar ogen weer gesloten. Er is geen water meer bij nodig, ze slikt een paar keer en draait zich dan om. Lees meer..

Herfst

herfst

Schijnbaar doelloos zit ze daar, ik kijk door het vensterraam en zie haar knikkebollen, in haar blauw kunstleren senioren stoel, oud, grijs, breekbaar en een beetje bleek en verfrommeld. Ze kan geen kant op, behalve op en neer met haar fauteuil, als ze weet waar dat bedieningsding is.

Straks komt de thuishulp, die zorgt voor haar middageten en stopt haar in bed, wat achter haar in de kamer staat. Naar boven kan ze niet meer. Wat zit je haar mooi mam, ben je naar de kapper geweest? Ze kijkt me aan en grijnst en kijkt weer naar de tv, die het nieuws brengt. De afstandsbediening ligt op haar schoottafeltje, naast de beker lauwe thee met een rietje en het schoteltje met de schijfjes banaan, licht verdroogd en een beetje bruin. Lees meer..

Taart eet ik alleen op mijn verjaardag

P1020431Mijn moeder. Ze is dement. Wat een vervelend woord is dat eigenlijk. Een beschuldiging of een veroordeling lijkt het. Kan zij er wat aan doen. Vroeger was ze een strijdende vrouw met een druk leven. Zeven kinderen kreeg ze en de tuin was haar hobby. Het huwelijk en het lot waren haar niet altijd even gunstig gestemd. Lees meer..

Eilandgevoel

Het eiland‘Ik ben een rots, ik ben een eiland.’
Dat lied is me altijd bijgebleven en nu zingt het door mijn hoofd. Hard als een rots en afgescheiden van alles, als een onbewoonbaar verklaard eiland in een afgelegen zee. Als er bergbeklimmers komen die stap voor stap de rots willen verkennen sla ik mijn ogen op. Lees meer..

Tante Bep

P1040175De familie van Wiebe is groot. Hoe groot, dat weten we niet, we zijn de tel al even kwijt. Jaarlijks wordt er een reünie georganiseerd. En niet eentje maar wel twee namelijk één voor broers- en zussen met tantes en één voor neven -en nichten samen met hun nieuwe kroost de achterneven -en nichten en die tevens de oorzaak zijn waardoor wij de tel kwijt zijn geraakt.

De jaarlijkse broers en zussen reünie met tantes organiseren wij zelf. Dit is min of meer te danken aan Wiebes moeder. Zij wilde haar verjaardagen niet meer in een restaurant vieren. Dat vond ze te onoverzichtelijk. En een aantal uren het middelpunt zijn, waarbij mensen je dan op de schouder tikten en hun aandacht vroegen, nee, ze wilde er gewoon meer bij horen. Iedereen moet gewoon bij haar kunnen zitten, een praatje maken en dan weer plaats maken voor een ander. Lees meer..

Grip op het leven

bosAl ruim een week ligt onze moeder op bed. Ze heeft niet meer de kracht om even in haar stoel te gaan zitten. Samen met mijn zus zitten we naast haar en kijken naar oude foto’s, waar ze vaak wel een verhaaltje bij heeft. Ze wil nog graag haar ouderlijk huis zien, deze hebben we nu meegenomen: een oude foto waar haar vader en moeder voor het huis staan.

Even is het stil en ze kijkt me indringend aan. ‘Houdt mijn leven op? Is het nu echt voorbij?’ De tranen die ze probeert te bedwingen, schitteren in haar ogen. Ook in die van mij. En daarmee groeide ook het besef, dat het leven gewoon eindig is.
Ze zoekt en vindt mijn hand en pakt deze zo stevig vast dat het bijna pijn doet. Dat had ik niet meer verwacht wanneer je ziet hoe verzwakt ze is. ‘Je weet de mam, jij alleen hebt de regie over jouw leven. Jij kiest. Je stopt met dit leven, of je gaat nog even verder ’. Zij kijkt mij lachend aan en fluistert: ‘Tot mijn 90e’. ‘Ja mam, tot je 90e, zoals we dat afgesproken hebben’.    Lees meer..

In het zonnetje

ZonnebloemHet is een mooie voorjaarsdag. De zon neemt al in kracht toe en een zachtgroene waas wordt zichtbaar rond struiken en bomen. De bloesem staat op ontluiken. Net als voorgaande jaren hopen we dat de vorst niet onverwacht de hoek om komt kijken om een volgende fruitoogst abrupt te laten mislukken. We hebben wel weer eens zin in biologisch fruit.

Ook mijn moeder kijkt uit naar het eten van vers fruit en waar we een heerlijke delicatesse van maken, zoals zij dat vroeger voor ons deed. Nu wat meer gepureerd, omdat het kauwen niet zo goed meer gaat. Het is echt een dag om moeder eens in het zonnetje te zetten. Lees meer..